Ik heb mijn boek offline gehaald.

Niet omdat mijn verhaal niet meer verteld mag worden, niet omdat ik spijt heb van wat ik heb geschreven, maar omdat ik voel dat het tijd is voor een pas op de plaats.

Wanneer mijn zwijgen breekt was voor mij zoveel meer dan het schrijven van een boek. Het was een manier om woorden te geven aan wat zo lang onuitgesproken is gebleven. Om mijn verhaal niet langer alleen met me mee te dragen, maar het ook naar buiten te brengen. Dat ik die stap heb gezet, maakt me trots. Trots op wat ik heb geschreven, op wat ik heb durven delen en op het feit dat ik mijn eigen stem steeds meer ruimte heb gegeven.

Maar soms is het goed om even stil te staan. Om niet meteen door te gaan naar het volgende, maar mezelf de tijd te geven om na te denken. Over wat ik wil vertellen, welke richting ik op wil en welke woorden daar nog bij horen. Want mijn verhaal is niet af, maar de manier waarop ik het wil vertellen mag veranderen.

Misschien wordt het iets nieuws, misschien krijgt het een andere vorm. Ik weet het nog niet. En voor het eerst hoef ik dat ook niet meteen te weten.

Wat ik wel weet, is dat ik blijf schrijven. Omdat schrijven voor mij een manier is om te begrijpen, te voelen en betekenis te geven aan wat het leven met zich meebrengt. Niet alleen aan wat achter me ligt, maar juist ook aan het leven van nu. Aan alles wat er nog is, ondanks alles wat er is geweest.

Ik sluit dus geen deur. Ik gun mezelf alleen even de ruimte om te ontdekken welke deur ik hierna wil openen.

En daar neem ik de tijd voor.

To be continued…