Vriendschap?

Ik merk dat ik daar steeds opnieuw mee worstel.

Want aan de ene kant denk ik, verwachtingen leiden vaak tot teleurstelling.

Ik kan niet van een ander verwachten dat die vriendschap op dezelfde manier beleeft als ik.

Wat voor mij vanzelfsprekend voelt, kan voor iemand anders helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Misschien betekent vriendschap voor mij iets anders dan voor jou.

Dus probeer ik mijn verwachtingen laag te houden.

Ik denk, je kunt niet van een ander verlangen wat je zelf geeft.

En toch…

Ergens schuurt dat.

Want wanneer ik mezelf steeds vertel dat ik niets mag verwachten, wat gebeurt er dan met wat ík nodig heb, ben ik dan mijzelf aan het wegcijferen, ondergeschikt maken?

Ik ben iemand die contact probeert te onderhouden. Die vraagt hoe het met een ander gaat. Die probeert te onthouden wat iemand bezighoudt. Die meeleeft wanneer iemand verdriet heeft. Die, zelfs wanneer ik zelf midden in mijn eigen verdriet zit, nog aan de ander kan denken.

Dat doe ik niet omdat ik een soort ruilhandel in vriendschap verwacht of omdat ik een klopje op mijn schouder wil omdat dit zo goed is..dat dus echt niet.

Ik doe het omdat dit voor mij betrokkenheid betekent, ik het belangrijk vind dat een ander weet dat hij/zij niet alleen is, dat ik aan diegene denk, meeleef en er wil zijn voor de ander als diegene het nodig heeft.

Maar misschien zit daar precies mijn worsteling.

Ik verwacht niet dat jij wordt zoals ik.

Maar mag ik dan wel verwachten dat jij op jouw manier laat merken dat ik belangrijk voor je ben?

Mag ik verwachten dat je soms uit jezelf contact zoekt?

Dat je vraagt hoe het met me gaat wanneer je weet dat ik het moeilijk heb?

Dat je niet alleen contact met mij hebt omdat ik een bericht stuur, maar dat je soms ook gewoon benieuwd bent hoe het met míj gaat?

Ik denk steeds meer dat het antwoord daarop ja is.

Niet omdat iedereen hetzelfde moet geven.

Niet omdat ik recht heb op precies zoveel aandacht als ik zelf geef.

Maar omdat er een verschil is tussen geen gelijke verwachtingen hebben en helemaal niets mogen verwachten.

Ik mag accepteren dat iemand anders anders is dan ik.

Maar ik hoef daarom mijn eigen behoeften niet te ontkennen.

Dat vind ik misschien wel het moeilijkste.

Want als iemand niet vraagt hoe het met me gaat, kan ik altijd een reden bedenken waarom.

Misschien weet diegene niet wat hij/zij moet zeggen.

Misschien wil hij/zij mij niet lastigvallen.

Misschien heeft hij/zij het zelf druk.

Misschien is hij/zij gewoon niet zo iemand die vaak contact zoekt.

En allemaal kunnen ze waar zijn.

Maar er is nog een andere waarheid die óók mag bestaan:

Ik vind het verdrietig.

 Ik mis belangstelling.

 Ik mis wederkerigheid.

 Ik had gehoopt dat jij ook eens naar míj zou vragen.

Zonder dat ik daarmee zeg dat jij een slecht mens of een slechte vriend bent.

Misschien zijn we gewoon verschillend.

En misschien is precies dat de vraag die ik mezelf moet stellen,

Kan ik accepteren dat jij anders bent, zonder mezelf voortdurend tekort te doen?

Want wederkerigheid betekent voor mij niet dat we precies evenveel geven.

Het betekent niet dat jij moet appen zoals ik app. Of voelen zoals ik voel. Of op dezelfde manier met vriendschap omgaat.

Wederkerigheid betekent voor mij iets eenvoudigers.

Dat ik niet voortdurend degene ben die de verbinding draagt.

Dat er ook iets van jou naar mij toe komt.

Dat wanneer ik naar jou beweeg, jij soms ook naar mij beweegt.

Dat ik niet altijd degene hoef te zijn die vraagt, luistert, onthoudt en meeleeft.

Dat er ook ruimte is voor mijn verdriet.

Voor mijn verhaal.

Voor mij.

Misschien zijn verwachtingen inderdaad een recept voor teleurstelling wanneer we verwachten dat een ander precies geeft wat wij geven.

Maar misschien zijn grenzen en behoeften iets anders.

Ik mag weten wat voor mij belangrijk is in een vriendschap.

Ik mag behoefte hebben aan belangstelling, betrokkenheid, initiatief en wederkerigheid.

En als iemand dat niet kan of wil geven, hoef ik die persoon daar niet om te veroordelen.

Maar ik hoef mezelf ook niet wijs te maken dat het voor mij dan voldoende is.

Dat is misschien het verschil dat ik langzaam probeer te leren.

Ik hoef niet van jou te verwachten dat je bent zoals ik, maar ik mag wel verwachten dat een vriendschap voor míj ook als een vriendschap voelt.

En misschien is dat geen te hoge verwachting.

Misschien is het gewoon eerlijk zijn over wat ik nodig heb.

En hoe bespreek je dit dan in een vriendschap zonder de ander een vervelend gevoel te geven of juist weg te duwen.