Even wat stiller…

De afgelopen tijd is mijn wereld behoorlijk stil komen te staan.

Ik heb afscheid moeten nemen van mijn hond. Vier jaar lang was hij een ontzettend groot onderdeel van mijn leven. Ik zorgde intensief voor hem, waakte over hem, leefde met hem mee en hield onvoorstelbaar veel van hem. Zijn aanwezigheid was verweven met mijn dagen, mijn ritme en mijn leven.

Nu is er vooral een enorme leegte.

Ik had gehoopt dat ik, ondanks het verdriet, de ruimte zou houden om te blijven schrijven. Misschien juist omdat schrijven voor mij zo belangrijk is. Maar ik merk dat dit verlies zoveel lagen raakt. Het verdriet zit zo diep en komt in zulke intense golven dat ik op dit moment simpelweg niet kan schrijven.

Niet omdat ik niets meer te vertellen heb. Niet omdat ik weg wil van deze plek. Maar omdat er nu even geen ruimte is voor woorden.

Daarom zal het hier de komende tijd wat stiller zijn.

Ik wil mezelf niet dwingen om door te gaan omdat het ‘moet’. Ik wil luisteren naar wat ik nodig heb. Even minder, even stiller, even gewoon verdrietig mogen zijn.

Ik ben er nog. Ik kom terug wanneer daar weer wat ruimte voor is.

Dankjewel aan iedereen die mijn verhalen leest, mijn berichten volgt en hier met mij meeleest. ❤️

Voor nu hoef ik even niets te zijn.

Alleen maar iemand die ontzettend veel van haar hond hield en hem verschrikkelijk mist.